یادت نره دوست دارم

دوست دارم ...

دوست دارم برگردم به دوران کودکیم...

برگردم به اون زمانی که:

نقش قالی خونمون با هام بازی می کرد...

درختها منو می شوندن رو شاخه هاشون و می بردنم بالا تا مردم رو از بالا ببینم و ازشون نترسم...

شب که می شد ماه بهم چشمک می زد،ستاره ها رو می چیدم زیر تختم باهاشون بازی می کردم...

باد تو گوشم  زمزمه می کرد...بهم میگفت چی کار کنم،دستامو باز می کردمو از زیر دستام می گرفت و می بردتم پیش خدا...

به آسمون نگاه می کردم ابرا بهم می خندیدن و می شستم رو ابرا با هم می رفتیم دور دورا...

سنگفرشای خیابون وقتی که می خوردم زمین بهم نمی خندید،با صورت زبرش بوسه می زد به دست و پام ، وقتی بلند می شدم جای بوسه ها سرخه سرخ بود...

دوست دارم برگردم به اون قدیدم قدیما...

اون وقتی که بچه بودم،
به سیاهی شب می گفتم تو ترسناکی ولی نمی دونستم این مردمن که سیاهش کردن.

به آفتاب می گفتم تو مهربونی ولی ندیده بودم که بابا های کارگر رو تو بیرون چه جوری می سوزونه...

دوست دارم برم به دوران کودکیم...

به اون دوران که از شکستن  نوک مدادم سر امتحان می ترسیدم...

از اخم مردم می ترسیدم...

وقتی پاک کنم گم میشد گریه میکردم...

وقتی خرابکاری می کردم بدون اینکه غرورم بشکنه،عذر خواهی می کردم...

ازین که تو راه مدرسه دیر کنم و مامانم نگرانم بشه و تنبیهم کنه...

می ترسیدم ازین که بگم مامان برنج سحریتو من اون شب خوردم...

ولی اگه برگردم چی میشه...!؟؟؟؟؟؟

قالی که هیچ وقت تنها نذاشت رو فراموش نمی کنم و تمیزش می کنم که یادم داد کسی رو که دوستش دارم تنهاش نذارم...

پای درخت آب می دم چون سر افرازی رو بهم یاد داد و نذاشت خودمو کوچیک ببینم...

ماه رو دوست دارم چون بهم چشمک زد تا اعتماد به نفسم رو حفظ کنم و بدونم زیبایی مال منه،با ستاره هاش شبم رو روشن کرد که بدونم راهم چیه...

باد ستایش می کنم چوبا زمزه اش نمی ذاشت ستایش خدا از یادم بره ...

ابرا رو تو آغوشم نگه می دارم که ملایمت رو بهم نشون داد و گفت باید همه چی رو ببینی و به خدا فکر کنی...

زمین می بوسم که منو انداخت  و نذاشت غرور منو خفه کنه...

قدیما رو دوست دارم بخاطر اینکه همه چیش ساده بود و بوی مهر میداد نه بوی تنفر.